خزان

این رود به سرمنزل مقصود روان است

دل در پی دلدار شب و روز دوان است

ای گم شده در کوی خرابات نظر کن

دریاب جهان رو به کمال و به خزان است

افسوس که ما را به خرابات مغان راه ندادند

رسوا شده را هم لب و هم دست گزان است

دل را به هوس بازی ابلیس سپردیم همه عمر

دریاب که پاییز رسید است و همه برگرزان است

(م، الف/ کوهی)